แสงแดด  สายฝน  และดอยลูกนั้น

                วันนี้ฉันต้องผิดหวังเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้ว ไม่ได้พบกับแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเช่นเคย  ปกติฉันเองจะพบกับแสงอบอุ่นของมันทุก ๆ เช้า   นอกจากมันให้ความอบอุ่นแล้วยังทำให้สรรพสิ่งบนโลกดูสวยงาม  ต้นเหตุที่ทำให้มันไม่สามารถส่องแสงได้ก็เพราะสายฝนโปรยปรายตั้งแต่เมื่อคืน   แม้ว่าฉันจะภาวนาก่อนนอนขอให้หยุดในตอนเช้าก็ตาม   แต่คำภาวนาของฉันก็ไม่สำเร็จผล

                ฝนยังคงโปรยปรายมาไม่ขาดสาย ยามนี้เชียงใหม่คงเย็นฉำไปทั้งเมือง  แต่ก็คงเป็นความโชคดีของใครหลาย ๆ คนที่ไม่ต้องฝ่าสายฝนไปทำงานตอนเช้า  เพราะเป็นวันหยุดสัปดาห์

                  สายตาฉันเพ็งมองไปที่ดอยสุเทพ  แต่ก็ไม่เห็นความโดดเด่น  สวยงามเช่นเคย  เห็นเพียงความขาวโพนของเม็ดฝนเต็มไปหมด  หากฉันไม่เคยมาที่นี้  ฉันคงไม่รู้ว่าเบื้องหลังความหนาของเมฆฝนนั้น  มีดอยสุเทพสวยงามซุกตัวอยู่   ฉันเองอยากจะรู้นักว่า  ยามนี้ความรู้สึกของเขาจะเป็นอย่างไร?  เมื่อมีสายฝนมาบดบังความสง่างามของเขา  หากเป็นวันธรรมดา ที่ไม่มีฝนเขาจะโดดเด่น อวดโฉมแก่ผู้คนที่ผ่านไปมาละแวกนี้ ....สรรพสิ่งล้วนมีความเหมือนกันประการหนึ่งก็คือ เกิดขึ้น  ตั้งอยู่  และดับไปในที่สุด  บางครั้งได้รับคำชื่นชม  เยินย่อจากผู้คนรอบข้าง  วันดีคืนนี้  ถูกด่าทอ  ดูถูก เย้ยยัน ราวกับคนนั้นไม่มีความรู้สึก....ฉันยังคงนั่งมองสายฝนที่ค่อย ๆ เบาบางลงอย่างต่อเนื่อง  ด้วยหวังว่ามันคงจะหยุดลง แต่เสียงเม็ดฝนกระทบต้นขนุนข้างห้องก็ยังคงนักแน่น  เฉกเช่นนัดดนตรีที่บรรเลงเพลงอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย   แม้ว่าสายฝนจะบดบังความสวยงามของแสงแดดยามเช้าก็ตาม  แต่ฉันสังเกตเห็นว่าต้นขนุนข้างห้อง  ดูสดใส่  มีชีวิตชีวามากกว่าวันก่อน ๆ  ใช่ ! มันคงได้สัมผัสและดูดดื่มกับน้ำฝนที่มันรอมานาน สิ่งนี้เองทำให้ฉันเข้าใจธรรมชาติบางอย่างว่า  สิ่งหนึ่งได้รับประโยชน์  แต่อีกสิ่งหนึ่งกลับเสียประโยชน์และทนทุกข์ทรมานกับสิ่งนั้น

                ฉันเองไม่เคยคิดจะต่อว่าธรรมชาติที่ออกกฎมาแบบนั้น  แต่อดน้อยใจกับความลำเอียงของธรรมชาติไม่ได้  หากฉันเป็นผู้กำหนดได้ ฉันจะเสกให้คนทั้งโลกรู้จักแต่ความสุข  และไม่มีคำว่า ทุกข์   ในพจนานุกรม   แต่...หากไม่มีทุกข์  ฉันก็นึกไม่ออกว่า คนเราจะมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดดังเช่นทุกวันนี้ได้อย่างไร?   เพราะบ่อเกิดของปัญญา คือ ปัญหา

                ธรรมชาติคงจะสอนมนุษย์ให้รู้ว่า อย่าหลงกับความสุขมากนัก และควรจะสัมผัสกับความทุกข์บ้าง เพราะบางครั้งความสุขก็เป็นบ่อยทำลายสติปัญญา  ดังนั้นธรรมชาติจึงสร้างทุกข์ และสุข เป็นของคู่กัน

 

                                                                                                                                                              มุมหนึ่งของเมืองเชียงใหม่